باشد ، خود را از قيد نظريهء مطرح شده از جانب پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم ، آزاد كنند . از اين‌جا بلافاصله پس از رحلت حضرت پيامبر ، شاهد تولد و بروز شيعه هستيم . اينان كسانى بودند كه عملا بر نظريهء زعامت و رهبرى امام على عليه السّلام كه پيامبر اكرم اجراى آن را بلافاصله پس از رحلتش ضرورى دانست ، گردن نهادند . اين گرايش از همان لحظات اوليهء بروز خود در انكار تصميمى كه در سقيفه گرفته شد ، مبنى بر طرد نظريهء امامت امام على عليه السّلام و واگذارى حكومت به ديگرى ، تبلور يافت . طبرسى در احتجاج از ابان بن تغلب نقل كرده است : « به امام جعفر صادق عليه السّلام عرض كردم : فدايت گردم ! آيا كسى از اصحاب رسول خدا بود كه به ابو بكر و عملش اعتراض كند ؟ امام فرمود : آرى ، دوازده نفر بودند كه به خلافت ابو بكر اعتراض كردند . مهاجرينى كه بر او اعتراض كردند ، عبارت بودند از : خالد بن سعيد ، ابن ابى العاص ، سلمان فارسى ، ابو ذر غفارى ، مقداد بن اسود ، عمار بن ياسر و بريدهء اسلمى ، و انصارى كه بر او اعتراض كردند ، عبارت بودند از : ابو الهيثم بن تيهان ، عثمان بن حنيف ، خزيمة بن ثابت ذو الشهادتين ، ابىّ بن كعب و ابو ايوب انصارى » « 1 » .

--> ( 1 ) - الاحتجاج ، طبرسى ، ج 1 ، ص 75 ، انتشارات مؤسسهء اعلمى - بيروت ، 1983 ( شهيد صدر ) ؛ تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 103 .